ABDALA MALUM OLUR

 Dün 1 Eylül, dolayısıyla “ dünya barış günüydü..!”

Bir kan topacına çevrilen dünyada araya böyle umutlar serpiştirmek yaraya ne kadar merhem oluyor, savaş ve kan çığırtkanlarına sormak lazım!

 Gün boyu biri birini boğazlamak için silah ve her türlü öldürücü araçlar üreteceksin, buraya verilen paralarla dünyada aç insan kalmayacak, bu katliam ve katil ruha güzelleme serpiştirceksin; “ dünya barış günü..!”

 Bundan Filistinli çocukların, İranda bir okulda katledilen çocukların, daha nice vahşi cinayetlere kurban giden insanların haberi var mı acaba?

 Ya da bu süslü söylemler insanların geride bıraktıklarının sınırlarından nasıl geçiyor acaba?

 İnsanları barıştan çok, kavgaya ve yok etmeye bileyen sistemlerin kirli yüzüne ne demeli?

 Yahu şu ülkede futbol müsabakaları başladı. Adeta küfür ve şizofreni mevsimi açıldı gibi bir durum!

 Tribünleri siyasi arenaya çevirmenin ne kadar tehlikeli bir gidişat olduğunu bu ülkenin aklı bir türlü sezemiyor, ya da “ böylesi daha iyi” gibi bir durum bilinçli olarak mı ateşleniyor?

 Açlık ve yokluğun pençesinde birer ruh hastasına dönen kitleler hiç iyi sinyal vermiyor!

 Takım taraftarlığını bir kine, öfkeye ve dahası cinayet işaretleri veren davranışlardan uzak tutmanın çok yolu var ve bunların başında ahlaki eğitim gelir ama bizde yok işte!

 Bütün eğitimini beş seçeneğin içinde doğruyu bulmaya yatıran akıl berbat bir nesile imza attı!

 Araştırma yok, çaba yok, dağı taşı, toprağı tanımak yok..!

 Aileleri ile köylere gelen çocukların ruh hali, gezegenden yer yüzüne düşmüş hilkat garibesi gibi; anında sıkılıyorlar “ Haydi anne baba gidelim, biz buraya neye geldik “ gibi çıldırmış bir ruh haline bizzat kendim şahit oluyorum!

 Neyse; konu barıştan biraz saptı ama olsun, yine de barış iyidir; hinliği bırakıp samimi olursanız!

Hasan ŞAHİN