BAHÇEDEKİ ATEŞ VE BEN....

 

 

Biliyordum

adım gibi biliyordum

gideceğini...

belli gideceksin de;

kuşları da mı götüreceksin yanında?

Barguzu bahçesinin dallarından

tahta saçaklara sinen tüm yağmur kuşlarını da mı?...

boş kalacak yuvalarında ıslık sesleri kesilecek

 

Ya karadutları, kızılcıkları...

ayvaların gülmediğini,

narların ağlamadığını göreceksin..

git o zaman...

yaz serinliklerimi de al git.

içindeki çölün damarlarına boşalt...

gideceksin biliyorum.

anılarımı yad edeceksin.

Gideceksen git defol...

ve pınarları kuruyacak bu ateşin sanıyorsun

küller bir gün uçacak,

her yalnızlık haşır haşır dolacak,

Sen gideceksin

ve bilmiyorum

niye bulutların da seninle gideceğini söylüyorsun!

gidiyorsun da!

hiç kimsenin anlayacağını da bilemiyorum

herkesin tanrısı niçin kendisine çalışır..

 

işte gideceksin öylece..

en büyük vurgunun da;

uzaklaştıkça kalbimde büyüyen gerçeğin olacak.

her rüyanın köşesinde

tek tük yorgun adımlarla,

düşümde bir kabus olup,

her sabah beni kendine uyandıracaksın.

gitmeye gideceksin de;

yine öyle gelecek sesin...

ve ben gelemeyeceğim hiçbir zaman sana

çünkü sen benden gitmiyorsun.

 

sen giderken;

ben kayıyorum ateş çukurunun kenarındaki taşlardan.

azımsadıkça seni bir ozanın dingin defterinde

öylece çoğalıyorsun kalemlerimde.

ne zaman kendimi yazmak istedimse

hep sen konuştun o çağın tanıklığına.

 

nedendir bilmiyorum

çocukken seni konuşmak isterken,

kendimi dinliyordum hep..

şimdi gidiyorsun ya;

hiç kimseyi duyacak sesim kalmadı…