BENDEN UZAKLAŞAN ŞEHİR...

 

 

Ben hala o uzak şehirde

O iki yakası bir araya gelmeyen

Her rengin olduğu ama bir çok çiçeğin solduğu

Kaç medeniyetin izlerinin silindiği

o taşra dokunuşları ile

bugüne çirkinleştirilen doğduğum şehirdeyim.

 

Ben hala sana uzak bir yerde

o çocukluğumla,

Kederle bakan bakışlarımla

Ve ben hala oradayım

Sana uzak şehirde.

 

O çocuk halimle

papatyadan nasıl bir bir o yaprakları

kopardığımı hatırlıyorum

Ve her papatya gördüğümde

Bu şehir gibi,

bir yakasında dağ

bir ovası yanından bir nehir akıp gidiyor...

 

Ben hala sana uzak bu iflah olmaz şehirde

Sende bıraktığım çocukluğumla oynuyorum

Dökülen saç,

Ağarmış sakallarıma bakmadan

Aynayla yüzleşmeden...

 

Ben hala gecesi ve gündüzü belli olmayan

o uzak şehirde

Vitrinlerde donuk ve anlamsız bakan manken yüzlerinde

senin masumiyetini arıyorum

 

Ben hala şuh çığlıkların atılmadığı

sinsi pis oyunların gerdeğe girdiği

ve sapık supuk çocuklara

kurulu oyun tezgahlarındayım.

Sana uzak bu şehirde

O taşra dokunuşlarını hissediyorum bedenimde

Ve senden artakalan parçamı da terk ediyorum.

 

Ben bu iki yakası bir araya gelmeyen,

gelmeyecek olan

sana uzak bu şehirde

Sana rağmen

o ilk devrimci sözcüklerimi özlüyorum

Ne ben büyüyebildim

Nede düşlerimde ki o ülke özgürleşti