FERYAT…!!!

 

 

İnsanlık tükendi, vicdanlar öldü

Adalet, merhamet bilinmez oldu

Yürekler dağlandı, ciğerler yandı

Ananın gözyaşı silinmez oldu...

 

Tekçilik devletin dini imanı

Katiller saraydan verir fermanı

Eline yüzüne bulaşan kanı

Zemzemle yıkasan arınmaz oldu

 

Bizi tanımayan inkarcı diller

Kimisi madrabaz, kimi sefiller

Barbarlar, caniler, zalim katiller

Bunlarda ar namus barınmaz oldu

 

Yaşam kara giydi yasa büründü

“Bedene ip takıp” yerde süründü

Acının, kederin dibi göründü

Umut meydanlarda salınmaz oldu

 

Kentlerde korkunun, kinin sisi var

Yürekte acının pası, isi var

Havada yalnızca ölüm sesi var

Sevginin şarkısı çalınmaz oldu

 

Devletin erkânı tümden eyyamcı

İnsanlar gerçeği bilmez yabancı

Acılar yürekte dinmeyen sancı

Derince uykuya dalınmaz oldu

 

Yaşadık kederi, tükettik gamı

Çekilmez eyledik bütün yaşamı

Canın merhabası, dostun selamı

“Bir yabancı” diye alınmaz oldu

 

Zalimler mazluma kuşkuyla bakar

Kimi iftiracı, kimi kulp takar

Kiminin amacı sadece çıkar

İnsandan insana gelinmez oldu

 

İstesek çözümü, çare bizlerde

Umudun ışığı yoktur gözlerde

Kederin sindiği solgun yüzlerde

Bir tebessüm dahi görünmez oldu

 

Gözyaşı sel olmuş, tene karışır

Sorumlular yalan için yarışır

Ölüm makinesi kanla çalışır

Sokakta, caddede yürünmez oldu

 

Ormanı yaktılar, ağaç kurudu

Tohum çatlamıyor, toprak çürüdü

Doğayı ölümün sisi bürüdü

Yılan bile yerde sürünmez oldu

 

Biryanım Süryani, biri Ermeni

Kızılbaşım diye yaktılar beni

Zulme isyan edip “Kürdüm” diyeni

Kendi vatanında barınmaz oldu

 

Bize kader mi ki hep acı çekmek?!...

Gizliden gizliye gözyaşı dökmek

Yokluk sofrasında bir kuru ekmek

Ortadan ikiye dilinmez oldu

 

Kimsenin devlete yoktur inancı

Hırsızlar kol gezer, hepsi talancı

"Devlet adamları" toptan yalancı

İnsanlık ümitvar olunmaz oldu

 

Çocuklar, kadınlar dağda aç kaldı

Ne çare bulundu, ne ilaç kaldı

Seccade kirlendi, paslı Haç kaldı

Müminler mabede dolunmaz oldu

 

Bu ne caniliktir? Bu ne katliam?

Yaşamda sevgi yok, külliyatı gam

Düşünce körelmiş, duygular hüzzam!...

Hakikatte karar kılınmaz oldu

 

Ey ezilen yoksul, mazlum insanlık

Sana yapılanı düşün bir anlık

Gözleri kör eden vahşi karanlık

Kökünden çekilip yolunmaz oldu

 

Fırtına kopuyor, köpürdü umman

Nereye sığınsak, yıkıldı liman?

Umudun gemisi battığı zaman

Gitmeli, burada kalınmaz oldu

 

Irmaklar kirlendi, derya bulandı

Yaşamın boynuna kement dolandı

Sevgi rüya mıydı? Aşk mı yalandı?

Cananın yüzüne gülünmez oldu

 

BÜLBÜLİ ŞEYDA’yım dalsam uykuya

Bedenimi atın bir derin suya

Dayanılmaz olan gerçek de bu ya

Kurtulayım desen, ölünmez oldu…

 

Kemal Bülbül (19 Ekim 2011/ Ankara)