(Geçirdiğim kalp operasyonu Sonu duygularım.) YENİDEN HAYAT...

 

 

Hayat yeniden...

Mavi bir uykusuzluktan

çiçeğin uçarak düştüğü gibi,.

taşın korkmuş gölgesinin

peşinde koştuğu gibi,

güneşin avucundaki berrak su sesi gibi

hayat yeniden var...

 

Su kenarında bir ihtiyar,

boşuna dayamış dirseklerini

burada beni izliyor

belli ki iyi tanıyor !

solgun yüzümü görüyor suyun aynasında...

 

Ve hayat;

yeni hayatlar için

yavaşça açılıyor...

Sürekli geleceğin geçmişi gelişiyor...

 

Hayata yaşamak için geldim

hayat içinde hayat

bir vardiya

hayat dışında hayat var diye!

 

Parlak bir yolculukta koşarken

unutulmuş bir tozun

düşen bir yaprağın üzerinde mi duruyor

ve kuruyor mu hayat!?

ve ben;

adeta zamanı yendiğimi dinliyorum...

 

Bazen mahzun bile olsa

sonbahar rüyalarda bile zengindir.

Düşen sularda yüzmek olanaksız

dalgalar bir yere götüremez...

bazen bir kuş gibi

uçamayan yaşlı kadına benzer hayat

doğuştan bizimle olan o yara gibi...

 

Aralık ayının zengin sisleri

kuruyan kavaklar,

terk edilen kentler,

ve mavi renkten korkan insanlar gibi çoğalıyor...

 

Denizleri nehirleri emziriyor,

dilsiz resimler gibi canlı

ve sarkan dilleriyle hayatı yalıyor

akan dalgalar nereye götürürse deyip

yelkenleri suya salmak yok...

 

Bu hayatın sığ sularında nereye kadar varabilirim?

Zamanın öldüğünü duyuyorum.

dünkü sonbahar soğuklarından

morarmış dudaklarla

nereye kadar varacağım diyen

ve yinede sararan tek ben kalıyorum

sanki ebediyen...