YAMAÇTAKİ EV...

 

 

Tepede, yamaçta...

bir baba evi...

bacasından ovaya savrulan duman gibi

tüter ha babam tüter içimde

bir yanık türkü olur

hece hece..

Nedense yalnızlığım esmerleşir

çöker üstüme her gece.

sek sunulan bir acı...

yakar kavurur içimi

hüzün dolar gecelerime...

Her yağmurdan sonra hava toprak kokardı

ılgıt ılgıt..

turnalar türkülerle akardı

gece gümüşten parlak Fırata...

ovaya bakan

yamaçtaki köy evimizde..

 

Gecelerimi yer bitirir,

genzime dolar,

ovaya çökmüş sis bulutu olur içimde

o ev

İşte aynen öyle…

 

Seninle geçen günleri düşlerim;

baba..

gelip karşıma oturunca

Bir huzur yayılır usulca

 

Yangını bitmeyen her gecemin sonsuzluğunda

aklıma yine sen gelirsin...

senle yürüyüşlerim,

baba diyen söyleyişlerim

senli gülüşlerim..

Bilir misin yağmurları?

apansız gece yağmurlarını...

yamaçtaki pencereden delice bekleyişimin hayali de

işte o yüzden...

İşte o yüzden yamaçtaki evin esintisi

Sanırlar saçlarımın taranması içindir

çiğle ıslanmış alnımı çevirip

rüzgarın yolunu gözleyişim

 

Bilemezler nedenini

senin kokunun iksirini...

Gittiğin rüzgarlarla dön

yaşama adanmış sevdam;

senli günlerdi…

 

Özlemin içimde bir kor

Kimselere emanet edemediğim

sulara gömülen uçarı sevdam...

gelsen bir daha

yaramı gösterecektim…