YÜZÜNÜN NURUYLA YUNMAYA GELDİM

79. Yıl Dönümünde AŞK İle...

 

 

 

Pir seyit Rıza

Seni andım yine pirlerin Piri

İçip ellerinden kanmaya geldim

Bedenim kül oldu yüreğim diri

Mansur’un aşkıyla yanmaya geldim

 

Dersimin doğası, rüzgârı sende

Mazlumun imanı, ikrarı sende

Munzur’un çağlayan pınarı sende

Dudağımı suya banmaya geldim

 

Akarsın kalbimde dönen burgaçta

Topraksın doğada, gülsün ağaçta

Hakkın suretinde gördüm miraçta

Yüzünün nuruyla yunmaya geldim

 

Kerbela’dan geçen O İmam mısın?

Mansur’un kalbinden sızan kan mısın?

Yıldız Dağı’ndaki Pir Sultan mısın?

Yüreğimi sana sunmaya geldim

 

Sende zuhur etmiş Seyit Nesimi

Yüzüne aksetmiş aşkın resimi

Kırkların meclisi duydu sesimi

Birlik meydanında dönmeye geldim

 

Bedenim yaralı, ruhumda tufan

Seni dediler ki canlara canan

Ermişin gönlünde ummandır irfan

Aç kapıyı orda dinmeye geldim

 

Munzur dağlarının lalesi sensin

Kudreti Kandil’in halesi sensin

Çereğın ateşi, şulesi sensin

Alevde tutuşup sönmeye geldim

 

Unutmam ki seni aklımda tuttum

Aşkın dolusunu elinden yuttum

Yetmiş dört senedir duran buluttum

Yağmur olup yere inmeye geldim

 

Vicdan utanç duydu, merhamet sustu

“Evladı Kerbela” o nasıl sesti?!

Cellâdı titreten bir rüzgar esti

İşte ben orada donmaya geldim

 

BÜLBÜLİ ŞEYDA’yım ne bitmez çile

Bu düzen sahtekâr her yanı hile

Zülfikar kuşandım bindim Düldül’e

Yezit soyluları yenmeye geldim