"ALEVİLERİN ZİYARET KÜLTÜRÜ"

Alevi- Bektaşilerin bir ziyaret kültürü ve adapları var erkân ve kuralları var, sizler bu erkân ve kuralları nasıl görmezden gelip yok sayarsınız.

Ziyarete edep ve tevazu içerisinde, gönül alçaklığı ile baş öne eğik, yalın ayak, eşiğe basmadan, türbeye üç adım kala o kutlu velilerin azamet ve yücelikleri karşısında eğilip sürünerek ayaktan başlayarak baş tarafa doğru niyaz edilerek 

Allah Allah nidaları eşliğinde Gülbanklar okunarak taaf edilir.

Alevi- Bektaşilere göre bu kutlu kişiler, Allah dostu velilerdir

Velilerin dileyenlere yardım ve şefaat edici özellikleri vardır.

Yaratanın yanında büyük kıymetleri olan, Yaratanın izni ile insanlara yardım ve şefaat eden, istenilen kutlu kişilerdir.

Veliler istenilen kişilerdir, yardım isteyen Alevi- Bektaşi canlar evliyaların türbelerine giderek isteklerde bulunur, isteklerin Allahtan kabulü için onlardan yardım isterler.

Hünkârın kutlu makamını ziyaret ederken gördüklerimiz bizi şaşırttı, insanlar türbeye temas edip niyaz etmiyorlar,

Niyaz karşıdaki makamı kutsamak ve onu yüceltmek için yapılan ve ona karşı duyulan sevgi ve saygının bir ifadesidir.

Ayaktan başlayarak baş tarafa doğru niyaz ederek dönmüyorlar, temas etmeden, el sürmeden uzaktan bakarak sadece el açıp dua ediyorlar, türbelerin kutsiyetine inanmıyorlar, türbeleri kutsal saymayıp, küçümsüyorlar, sadece turistik bir mekânmış gibi bol bol fotoğraf çekip geziyorlar. 

Ziyareti Sünni vahabi ziyaret kültürü geleneğine göre yapıyorlar, geleneksel Alevi- Bektaşi ziyaret kültürüne aykırı davranıp, ziyaret kültürünü dejenere ediyorlar.

Kutsal mekânlarımızı asimile edip Sünnileştiriyorlar.

Ulu piri ziyaret gelen, şefaat bekleyen Alevi-Bektaşi canlar gördükleri saygısızlık ve çirkinlik karşısında o an bir şey yapamamanın hüznü ve çaresizliği içerisinde sadece üzüntü duyup, teessüflerini iletiyorlar o kadar

Ulu pir Hacı Bektaşi Veli bizi bağışlasın 

Aşkı-Niyazımla.