BİR SEÇİMİ KAYBETTİK? AMA GÜZELLİKLERLE KAZANDIK?

 

 

    Cumhuriyet Halk Partisinin seçim heyecanı devam ediyor. Bu heyecana kapılan bir üye olarak mutluluk duyduğumu ifade etmek istiyorum.

     Seçimler kapsamında, ilçe seçimlerini de takip etmeye çalıştım. Arapkir İlçe seçimleri sonrasında Akçadağ, Arguvan, Doğanşehir ve Hekimhan seçimlerini de izleme imkânımız olmasa da yakından takip ettik. Her ilçede ki seçim kendi iç dinamiği ölçeğinde heyecanlı olduğu görüldü. Özellikle kongresine katıldığım Arguvan İlçemizde ki seçimin yapılışı, delege yazılışı delegenin hangi özelliğine göre delege yapıldığı ise sorgulanmalıydı. Kongrede bu konu gündeme geldiğinde ilgili delegeler konuşarak bunları gündeme taşıdılar.

     Bu seçimlerde ortak nokta yönetimde bulunanlar ile muhalefet edenler arasında bir yarış olmaktan öte koltuk sevdasının ağırlığı gözlerden kaçmadı. Parti içerisinde muhalefet etmek günahtır zihniyeti ağırlığını hep korudu. Nedeni ise, halen anlaşılmış değildir. Partinin il genelinde sürekli oy kaybettiği, geçen beş yıllık sürede hep oy düşüşünün yaşandığı görülmesine rağmen, hiçbir adım atılmaması ise, Ankara’nın gözünden hep kaçırılmış veya bir sırra kadem bastığı görülmektedir.

       Bakan gözler gören gözler kör olmuştu da, parti içerisinde belli bir kesimin bundan duyduğu rahatsızlığı dile getirmeleri sanki birilerini rahatsız ediyordu. Kendi koltuklarını korumak, yerlerini sağlamlaştırmak için her türlü hile ve cebre başvurdukları görülmüştü. Bunun en bariz örneğini ise Battalgazi İlçesi seçimlerinde çok net bir şekilde gördük.

      Seçime iki aday katılmıştı. İkisi de kişisel olarak değerli insanlardı. İkisinin de siyasi geçmişleri bilinen, partiye gönül vermiş üyeleriydi. Seçim gününe kadar her iki aday da kendilerine göre çalışma yapmışlardı. Adaylardan birini il yönetimi ve ilgililer destekliyordu. Diğeri ise, kendi çabaları ile bu partiye yıllarca hizmet vermiş, partinin büyümesi için çaba gösteren bir adaydı.

Kongre günü gelip çattığında bu adaylardan birisinin listesinde bende yönetim kurulu üyesi olarak yarışa katıldım.

    Vahap Altunok başkanlığında oluşan yönetim içerisinde bulunmanın gönül rahatlığı ile seçime gidildi. Seçim sonucu diğer aday kazandı. Bizler kaybettik. Kazanan adayı tebrik ederek salondan ayrıldık. Fakat seçim gününe kadar çok az bir fark ile iki tarafta eşit delege oyuyla dengeleniyordu

Seçimi bizler sandıkta kaybettik.

 Sözde kazananlar masa başında kazanmışlardı.

Aslında burada seçimi kaybedenler değil kazananlar kaybetmişti.

     Çünkü seçimi kazananların gözündeki ışıklar sönmüş, heyecanları bitmiş, harap ve bitkin düştükleri görülmüştü. Bunun en bariz örneğini ise, Kadın kolları başkanı Güllü Tuncer özel çabaları ve kadın kolları delegelerinin yüzlerindeki ışıltılar kaybolmuştu. Topluca geldiler oylarını kullandılar ve topluca salondan ayrıldılar. Aynı çabayı Malatya Atatürkçü Düşünce Derneği üyelerinden olan bazı delegelerinde aynı diğerleri gibi gözlerinde ki ışıklar kaybolmuş sadece günü kurtarmanın telaşı içerisindeydiler. Herkes gibi bizlerde bunları izleme imkânımız oldu.

     Oysa kaybeden tarafta ise, bu partinin daha da güçlenmesi, üyelere ulaşması seçmeni kucaklaması için gösterdikleri çaba gözlerindeki ışıktan belli idi. Ama insanlar nasıl yönetilmek istenirse öyle yönetiriz diyen zihniyet yine başarı göstermiş ve yoluna devam etmiştir.

     Çarşamba günü akşam il başkanı seçimlerde aday olmayacağım demiş. Seçimleri kazandırdın. Partiyi küçülttün. Aday olsanız ne fark edecek olmasanız ne fark edecek.

     Bu saatten sonra Herkesi karşına aldıktan sonra… Yürü güle güle…

    Malatya sürekli göç alan bir şehir.

    Yıllık ortalama 30 bin kişinin yerleştiği belirtilmektedir.

     Ayrıca genç nüfusun yıllık % 2,5 seçime katıldığı düşünüldüğünde oy oranının artması gerekirken, her ne hikmetse sürekli oyumuz düşüyor.

   Malatya genelinde CHP ve Sol oylarının hesabı yapıldığında yaklaşık 142 bin oy olması gerekiyor. Ama alınan oylara baktığınızda bunun böyle olmadığı görülüyor.

Buradaki sorun sol seçmenin % 72 si sandığa gitmiyor.

Bunların sebebi araştırılmıyor.

Ankara da araştırmıyor.

Çünkü onlarda hesap bilmiyorlar.

Artık bilinen tek şey günlük ceplerindeki para.

Gerisi teferruat diyorlar.

O yüzden önümüzdeki süreçte bir emekli olarak maaşımı aldığım gün il başkanlığına adaylığımı açıklayacağım.

 Ne olacak sanki zaten Malatya da büyümek gibi bir derdimiz olmayacak.

Kazandığım takdirde icraatlarımı ve projelerimi o zaman sizlerle paylaşacağım