DEPREMZADE OLARAK ANKARA'DA ZORUNLU YAŞAMAK

 

       Başta K.Maras olmak üzere 11 ilimiz ve ilçelerde bu felaket yaşandı.

MARAŞ MALATYA HATAY ADIYAMAN DA EN ÇOK ÖLUM VE YIKIM gibi facialar yaşanırken diğer illerimiz ELAZIĞ G.ANTEP OSMANIYE ADANA VE İLCELERİ de bu felaketi dibine kadar yaşadılar.

Toplam yaklaşık 53 - 55 bin canımız hayatini kaybetti yüz binlerce ev dükkan yıkıldı ve şehirler viran oldu %80 evlerde, is yerlerinde  oturulmaz hale gelmişti.

Zorunlu olarak konteyner bölgeler çarşı lar yaratıldı.

Netice olarak aileler parçalandı bir bölüm insanlar zorunlu olarak örneğin benim gibi şehrini  yıkılan evini terk ederek ülkenin her tarafına dağıldılar dağıldık.

Beni Ankarada yasayan kızım Ankara ya çağırdı ve mecburiyetten gitmek durumunda kaldım.

Yaklaşık 3 , 5 yıldır Ankaradayım kızım ve oğlumun destekleri ile yaşamımı sürdürmeye çalışıyorum

Malatya'da çıktım  ancak Malatyalilarda kopmadim kopamamda.

Her iki üç  ayda Malatyaya gidiyor bana o donem ki CHP li ler tarafinda verilen bir konteynirde kalıyor hem gazetemizi güncellemeye devam ediyor hemde gurbet hasretini gideriyordum.

Ancak Ankara"da zaman geçirmek yaşamak benim gibi 74 yaşını aşmak üzere olan birine zor oluyordu.

      Genç olsam kendime gerek siyasi arenada gerekse bir sekilde zaman geçirecek çevre yapar devam eder giderdim. Ancak yaşımız geçmiş işimiz bitmiş ti her yere gidemiyor her adamla arkadaşlık yapamıyorsun.

Bir müddet sonra benim Malatyadan tanıdığım spor camiasında bildigim Mahmut Cücemen'in bir kahve ile cafe karışımı yer açtığını duydum ve oraya

takılmaya başladım.

     İlk zamanlar benim Malatya da beraber arkadaş olduğum Metin ve Bülent hoca gibi dostlarım vardi zaman geçiyordu.

Bir muddet sonra o arkadaşlar tekrar ev kiralayarak Malatyaya döndüler. Benim ev kiralayacak ne gücüm vardı ne de param vardı.

Ankarada çocuklarımın destegi ile kalıyorum.

Yaklaşık üç yıl buraya gelip gittik. Burada Sabahattin Kıranı tanıdım başka başka insanlarla sadece oyun oynamak vakit geçirmek isteğiyle dost olarak değil oyun arkadaşı olarak tanıştık ve zaman geçirdik.

Son iki aydır bir değişiklik olsun hep aynı yüzleri görmekten kurtulmak için çok sevdigim  babasıyla siyaset yaptığım Ankarada Hekimhanlilar dernek başkanı olan Vahap Uzunoglunun başkanı oldugu Ankarada Hekimhanlilar dernegine takılmaya karar verdim.

Hekimhanlilar derneğini eski Elazığ sporda top oynayan bir arkadaşımız oglu ile birlikte işletiyorlar. Baba oğul çok hürmetle ve kıymetli insanlar.

Baskan Vahap uzunoglu kardesim daha da saygılı espirili nükteen sempatik bir kardeşimiz.

Durum böyle olunca ben buraya takılayım bir müddet te burda zaman geçireyim dedim.

Hekimhanlilar Derneği %90 hekimhanli digeride benim  gibi dışarıdan gidenler. Yaş ortalamasi 70

Ben daha ziyade kimseyi tanımadığım için Vahap başkanın masasında ya oyun oynuyorum ya da izliyorum.

Benim gibi Aşağı şehirde gelen dernegin eskilerinden olduğunu söyleyen ve 45 yıldır " oşkin " oynadığını  söyleyen ondan başka hic bir marifeti olmayan herkese mavi boncuk dağıtan renksiz biri olan ismet oşkinle tanıştım.

Tanışmaz konuşmaz olaydım. Oşkin den başka hiç bir şey bilmeyen bu zatı muhterem elinin hamuru ile " Batak " oynar.

Ancak batağın B sini bilmeyen oşkinci batakta battıkça  batar neticede bogulacagi son aşamada etrafa pis kokular saçar.

Buda yetmez pis kokular bacağında aşağı akarken yanina Yaklaşan kişilere " " sen yoksun " diyerek etrafa dağıttığı pis kokuyu saklamaya calisiyor.

Netice olarak 74 - 75 yaşından sonra Ankara'da yaşamak gerçekten zor. Çevre yok gercek dost işte Baskan Vahap u:unoglu Baskan yardimcisi Mehmet hocam gibi Sabahattin kiran gibi dostlari 4 yilda tanıdım.

Ben daha kaç yıl yaşayacağım o nedenle bir an önce evim yapılsa da Malatyaya  bir dönsem benden yiğidi yok.

Ölürsem Malatya mezarlığına götürürler bari.