İŞÇİLERE KIYMAYIN EFENDİLER

Türkiye’de 2000 / 2014 yıları arasında iş kazalarında yaşamını kaybedenlerin sayısı 15 bini geçmiş durumda.

Bu rekorla! Türkiye iş cinayetlerinde Avrupa birinciliğindeki tahtını, her gün yeni iş kazaları ve işçi kıyımları ile sağlamlaştırmaktadır.

2013 yılında iş kazalarında yaşamını yitirenlerin sayısı 1.235 iken, 2014 yılının henüz ilk sekiz ayında bu rakam 1.270 ile senenin bitimine daha dört ay varken rekorunu yenilemiş ve son dört ayda bu iş cinayetlerinin üzerine yenilerini ekleyerek kırılması güç rekorlara imza atmak için tüm gayretiyle çalışmaktadır. Maalesef toplam verilere baktığımızda istemesek te ne yazık ki bu acı tablolarla karşılaşmamamız için ilgili büyüklerimizden! Herhangi bir gayret ve çabayı görememekteyiz..

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı verilerine göre ülkemizde günde 190 iş kazası meydana geliyor ve bu kazalarda günde 4 işçi yaşamını kaybediyor. Bu birilerinin söylediği gibi fıtrat falan da değil, çünkü yine aynı verilere göre bu kazaların % 98’ önlenebilir kazalardır.

Mademki bu kazaların % 98’i önlenebilir kazalarsa, neden önlenemez yada önlenmez ki yılda binlerce işçi yaşamını kaybeder, binlerce ocağa ateş düşer.

13 Mayıs Soma işçi katliamı hala belleklerimizde tazeliğini korumaktadır. 301 işçi girdikleri Eynez maden ocağında bir daha çıkamadılar.  Peki neydi nedeni, ocakta yaşam odalarının olmaması. Yaşam odaları yaparak masrafa girmek istemeyen patronun daha fazla kar hırsı, doymak bilmeyen nefsi. 301 işçinin yaşamını kaybettiği kazanın bedeli yalnızca ölen işçilerin bedenleri ve geride bıraktıkları aç sefil ve çaresiz aileleri olmuştur. Patronlar ihmallerinin bedelini ödememişlerdir ve hiçbir zaman da ödemeyeceklerdir. Çünkü ne hikmetse nerede bir iş kazası ve işçi ölümleri varsa o işletmenin patronları hükümetten birilerinin yakını, akrabası, eniştesi, dayısı çıkmaktadır. Bu işletmeler birilerine peşkeş çekilmekle kalmıyor, işçilerin canları da peşkeş çekilmiş oluyor.

Karaman Ermenek’te yine maden ocağında yüzlerce metre yerin altında 18 işçi günlerdir kurtarılmayı beklerken artık umutlar tükenmiş, yakınları hiç değilse bir mezarı olsun diye işçilerin cansız bedenlerini beklemeye başlamışlardır. Yine bu ocağın sahibi de hükümette birilerinin yakını çıkmıştır.

Isparta’da mevsimlik işçileri taşıyan minibüsün devrilmesi sonucu 18 işçi yaşamını yitirdi. Kazanın hemen ardında yandaş ve yalaka basın hemen yaygarayı kopardı, bu araca bu kadar fazla adam binerse olacağı buydu diye. Yine kazayla ilgili açıklama yapan hemen tüm yetkililer araca olması gerektiğinden fazla insanın bindiğine dikkat çekerek olacağı buydu dediler. Yani neredeyse “kör değilsiniz binmeseydiniz” demedikleri kaldı. Hiçbir Allah’ın kulu çıkıp ta bu insanların bu araca kim tarafında ve neden bu kadar fazla bindirilmek zorunda bırakıldıklarını, ölen işçilerin çalışma koşullarını, aldıkları ücreti, aldıkları ücretin ne kadarını kendilerini işe götüren yani pazarlayan “tay başlarına” verdiklerini sormadılar. Binmeyeydiniz kardeşim denilerek geçiştirildi.

Kapitalist sistemin vahşi gerekliliği olarak bu iş kazaları ve işçi katliamları dur durak bilmeden devam etmektedir.

Bu kazalara ve katliamlara dur diyebilmenin tek yolu işçilerin birliğinden geçmektedir. Ne zaman ki işçiler kendi aralarında din, dil, ırk, ayrımı yapmadan gerçek birlikteliklerini oluştururlar işte o zaman %98’i önlenebilir olarak rapor edilmesine rağmen patronların daha fazla kazanması için önlenemeyen iş kazaları son bulur ve işçi ölümleri de biter.

Gelişmiş ülkelerde iş kazalarında bu kadar işçi ölmüyor ve tek nedeni de bu ülkelerde insana verilen değerdir. Üç günlük yas tutmaktan fazla değer verilmeyen işçilerimizin kendi birlikteliklerini oluşturmaktan başka hiçbir hiç bir çıkar yolu kalmamıştır.

Başlıkta söylediğim gibi “işçilere kıymayın efendiler” diyerek efendilerden beklemek, daha çok iş kazasına, daha çok işçi katliamına neden olacaktır.

 Şimdi işçilerin birlik zamanıdır, vakit geçirmeden, daha fazla işçinin yaşamını kaybetmesini beklemeden.

Efendilerden beklemenin zamanı çoktan geçmiştir…