KAN TARLASINDA ÇİÇEK DEĞİL ÇIĞLIK YEŞERİR..

 

 

Kim çalıyor tellerini

Kim okuyor elifini

Gömecekler nicesini

Kan akar Fırat bakar

 

Kim söyledi bu türküyü

Kim vurdu bu güvercini

Kim kanda çiçek yetiştirdi ki

Kanla çiçekler açmaz ki

 

Zeytin dalı kan damlıyor

Her damlası yüreğime düşüyor

Bak köşede güvercin ölüyor

İnsan ucuz pahalılık dörtnala gidiyor

 

Fırat hırçınlaşma ne olur

Bir kâbustur bir gün sabah olur

Güvercinler sema döner

Zeytin çiçek açar, insanlar dem bulur

 

Eylül 1992

Kanla çiçekler açmaz ki adlı kitaptan alınmıştır.

Bu şiir 1992 yılında yazıldı.1993 yılında yayınlanan ilk şiir kitabımda yayınlandı.

 

Arada tam 24 koca yıl geçmiş. Dönüp baktım da maziye 24 yılda sahi bu memlekette ne değişmiş. Gene kan. Gene gözyaşı.  Gene ölümlerden serzeniş.

Bu memleketin insanı ölüme alıştırılmak istendi, ama bu halk ölüme bir türlü alışamadı.

 

Öyle bir noktaya geldik ki,ya baş eğeceksin,ya da baş vereceksin.

Dik duranın kellesi kesilecek öyle mi?

Yarın sokaklar kesik başlı insanların istilasına uğrarsa hiç şaşırmayın.

Taraf olacaksın ey arkadaş, yoksa bertaraf olursun. Bunu biliyorsun değil mi?

Sakın ortada durma. Sakın tarafsızım deme.

Ya bizdesin ya da vatan hainisin, diyorlar biliyorsun.

Bunun ortası yok mu ey Mustafa Kemalin vatanı.

Senin kemiklerin sızlamıyor mu, Dumlupınar’daki, İnönü’ndeki, Sakarya’daki, İzmir’deki kefensizler tarlasına ekin olanlar. Sahi siz rahat mısınız?

 

Memleket ölüm tarlasına döndü.

Durdurun bu ölümleri

Genç fideler dökülmesin

Toprak susuz kalmasın

Ölüm adın kalleş olsun.

Ölüm tanrısı “Tahanatos” bir daha topraklarımıza ayak basmasın.

Ölümün formülü bulunmalı.

Ölümün ilacı bulunmalı

 

Hain tuzaklarda

Kalleş namlularla insanlar ölmesin

Ne olur bir şeyler yapın ey ölüm tanrısı Tahanotos.

 

Yarasalar, bilirsin gece kuşudur. Karanlıkta özgürdür.

Kanı çok sever. Yani senin anlayacağın kan emicidir.

Karanlıklar tanrısı “Eresbos” bas git ülkemde, git karanlıklar ülkesine.

Biraz sonra güneş doğacak.

Ey “Algos” ıstıraplar tanrısısın. Hep bana ıstırap çektirdin.

Ben artık Algos’a esir olmayacağım.

Barış diyen dilleri kesseler de ben gene barış diyeceğim.

İnsanlar ölmesin, kadınlar dul kalmasın, bebeler öksüz kalmasın.

Bilmem çok şey mi istedim.