ÖZÜMÜZÜ DARA ÇEKTİK DE GELDİK…

 

 

Kırkların ceminde yunduk pak olduk

Özümüzü dara çektik de geldik

İnsan suretinde “Enel Hak” olduk

Aşkın tohumunu ektik de geldik

 

Ne imiş varlığı var eden? Diye

Üç iken beş olduk, vardık yediye

Kalbimizden aşkı verdik hediye

Nur olup dünyaya aktık da geldik

 

Tamuyu bir damla yaşla söndürdük

Evrenin kutbunu çekip döndürdük

Cenneti oradan yere indirdik

Uhrevi olanı yaktık da geldik

 

Hakkın cemalini gördük oradan

Bedeni çekip de aldık aradan

Biziz kâinatı yapıp yaradan

İnanmayan baksın, yaptık da geldik

 

Kim demiş Rahman yok? Biz orda gördük

“Adil ol” diyerek çok öğüt verdik

Farkına varıp da gerçeğe erdik

Rahman’a, Rahim’e baktık da geldik

 

Tanıdık kederi, acıyı, gamı

İçimize doğdu aşkın ilhamı

Topladık getirdik bütün ortamı

Orada yalnızdık bıktık da geldik

 

Bizlere yoksulluk zalime servet

Dedik ki “Bu yanlış!” dedi ki “Evet”

Herkesin hakkını kendine devret

Yolu adalete büktük de geldik

 

BÜLBÜLİ ŞEYDA’ yım Hak olmaz zalim

Bunu söyleyenler sahtekâr “Âlim”

Onların hükmüne yetti mecalim

Yalanı kökünden söktük de geldik