YA HEP BERABER…

 Bu gün yazı yazmak gelmiyor

Güzel şeyler, sevinçli konular yazmak isterdim.

Ama son dönemlerde yazdığım, yazmak zorunda kaldığım yazılarımın tümüne baktığımda, hep ölümleri, hep mağdur edilenleri yazmak zorunda kalmışım.

Berkin Elvan’ı yazmışım, Soma’da yaşamını yitirenleri yazmışım, Kayısı üreticilerinin yaşadıkları don olayının ardında içine düştükleri sıkıntıları yazmışım.

Kısaca hep mağduriyetleri, iç karartan olayları yazmışım.

Yazılarımın tamamında, mağduriyete uğrayanların ortak noktaları ülkede bu güne kadar ötekileştirilmiş olanların olmasıdır.

           Gezi parkı eylemlerinden bu yana ölen gençlerin tamamına yakını Alevi yani bu ülkenin egemenleri tarafından yok sayılan, görmezden gelinen bir toplumun çocukları, Roboski’de savaş uçakları ile bombalanarak öldürülen 35 genç Kürt yani onlarda yine egemenler tarafından kimlikleri kabul edilmeyen, yok sayılan bir ulusun evlatları, Soma’da katledilen 301 işçi, bunlarda patronlar tarafından emekleri sömürülen, sağlıksız ve iş güvencesi olmayan koşularda ekmeklerinin mücadelesini veren emekçi insanlar, bunlarda yine egemenler tarafından yalnızca ucuz iş güçlerinde yararlanılan, kendi ücretleri, gelecekleri, yaşam biçimleri konusunda söz sahibi yapılmayan yine ötekileştirilmiş bir toplumun o işletmedeki unsurlarıdır.

              En son Okmeydanı cem evinde bir cenaze törenine katılan ve kafasına aldığı tek kurşunla hayatını kaybeden Uğur Kurt ve Uğur Kurt’un öldürülmesinden sonra çıkan olaylarda meydana gelen patlamada ağır yaralanan 42 yaşındaki Ayhan Yılmaz’da yaşam mücadelesini kaybetmiştir.

              Camiye ayakkabı ile girdiler diye yaygara yapanlar, cem evine silahla, kurşunla girenleri ve hedef alarak insanları öldürenleri görmezden gelmiş bu katliamda aynı hassasiyeti gösterememişlerdir. Çünkü bu ölenler Alevi vatandaşlardır, yani ötekilerdir.

              AKP hükümetinin ileri demokraside anladığı bu olsa gerek.

             Tıpkı 1930’lu yılarda İtalyan faşist diktatör Musolloni’nin tüm söylemlerinde demokrasiden, insan haklarından dem vurmasına rağmen, uygulamada tam bir diktatör olarak faşizmin en acımasız uygulayıcısı olduğu dönemi, şimdi bizim ülkemiz yaşamaktadır.

           İnsan haklarının hiçe sayıldığı, hak arayanların acımasızca şiddetle karşılaştığı, demokrasinin D harfinin bile uygulanmadığı ve bütün bunların sonucunda da hep sisteme baş kaldıranların, daha insanca yaşayabilmek için hak talebinde bulunanların katledildiği, yaralandığı, ceza evlerine tıkandığı anti demokratik ve diktatörce uygulamaların yaşandığı bir süreçte geçmekteyiz.

           Demokrasisi gelişmiş ülkelerde bu tür uygulamalar olduğunda, yönetimde olanlar onurları ile makamlarında istifa ederler, halklarına hesap verirler, halklarında özür dileme erdemliliğini gösterirler.

           Biz de ise tam tersine, yapanın yaptığının yanına kar kaldığı, öldürenlerin, en ağır şiddeti uygulayanların terfi aldığı bir uygulama ile karşı karşıyayız.

          Peki bu ne zamana kadar böyle gidecektir.

          Sistemde rahatsız olan, işçiler, köylüler, memurlar, emekliler, öğrenciler, kadınlar, Aleviler, Kürtler kısaca egemenler tarafından ötekiler olarak kabul edilenler, mücadelelerini birleştirmeyi, beraber yol yürümeyi başarabildiklerinde bu diktatörlük mutlaka yıkılacaktır.

          Yok sayılanlar kendi güçlerinin farkına vardığında ve güçlerini birleştirdiğinde işte o zaman hükmedenleri tükürüklerinde boğacak güce ulaşmış olacaklar.

          Bunun başka da çıkış yolu görünmemektedir.

          “ Kurtuluş yok tek tek başına, ha hep beraber ya hiç birimiz” sloganını daha yüksek sesle haykırmanın ve bunun gereğini yerine getirmek için sorumluluk almanın zamanı geldi de geçiyor bile.