DİYARBAKIR ZİNDANINDA

 

 

Bu bir şiirdir.

Ben tam 40, Merhum ağabeyim de 62 yaşındaydı.

1982 yılında Diyarbakır’da aylarca sorgulandık.  Ben tutuklandım.

Bu şiiri beynime yazmıştım

Hazırlığında olduğum ve beğeninize sunacağım kitap çalışmamın ilk sayfalarında bu şiir yer alacaktır.

Neler gördük.

Neler, neler

Gördük.

Eğilmeyen baş,

Bükülmeyen iki dost.

Abi ve kardeşdik.

Çok kederli anlar,

yanı başımızda  can veren,

masum insanlar,

zulüm yapılan fidan boylu

gençler gördük.

Zulüm yaşadık.

Zalimi sever göründük

Gâh birbirimize vurdurulduk.

Her sabah ite selam durdurulduk.

Aç kaldık

ve

Susuz.

Çırılçıplak

Betonda uzandık günlerce,

 Uykusuz.

Gözler bağlı.

karıştırılır,

mevsim ve aylar.

Bilinmez gündüz  gece .

İyi ki görüyor kulaklar.

Ondan öğrenilir,

param parça can,

Her yerdeki kan revan.

 Zifiri karanlık.

Gece mi,

yoksa gündüz?

seçilemez.

iş başı yaptıysa,

Cellat denilen uğursuz

Gece mesaisi var.

 Kuşkusuz.

.

Cellatın hükmüne

 baş kaldıran  da olur.,

Güç yetmez it sürüsüne

ve

işkence ustasına.

 Bir çığlık yükseltti biri.

"kardeşim" dedi

"dokunayım, öpeyim yanaklarında".

Yalınız bırakmadım.

Kardeşlik isyanını.

Uzattım şişirilmiş ellerimi.

"sığmadı" dedi

"ellerin ellerime.

Ruhumuz sağlam.

Bedenimiz Parça parça.

Kardeeeş.

Diyarbakır zindanlarında".