CEMEVLERİ İBADETHANEMİZDİR, EŞİT YURTTAŞLIK HAKKIMIZDIR

 

Bazı konular vardır ki, yıllardır konuşulur ama bir türlü gerçek anlamda çözüme kavuşturulmaz.

 

Cemevlerinin statüsü ve Alevilerin eşit yurttaşlık talebi de ne yazık ki bu konuların başında gelmektedir.

 

Bugün cemevlerinin elektrik, su ya da benzeri giderlerinin karşılanması elbette önemlidir. Ancak mesele yalnızca bir binanın giderlerini karşılamak değildir.

 

Asıl mesele, o binanın içerisinde yaşatılan inancın görülmesi ve kabul edilmesidir.

 

Çünkü cemevi sadece dört duvardan oluşan bir yapı değildir.

 

Cemevleri; cem yürüttüğümüz, ikrar verdiğimiz, rızalık aldığımız, lokmamızı paylaştığımız, darımıza durduğumuz ve inancımızın erkânını yaşattığımız ibadethanelerimizdir.

 

Semahımız bir gösteri değildir.

 

Bağlamamız sadece bir müzik aleti değildir.

 

Nefeslerimiz yalnızca söylenen türkülerden ibaret değildir.

 

Bunların her biri, yüzyıllardır yaşatılan Alevi inancının, kültürünün ve erkânının ayrılmaz parçalarıdır.

 

Bu nedenle cemevlerinin yalnızca bir “kültür merkezi” anlayışıyla değerlendirilmesi, Alevilerin inanç gerçeğini görmezden gelmektir.

 

Alevilerin devletten beklentisi de aslında çok açıktır.

 

Kimse inancımızı bizim adımıza tarif etmesin.

 

Kimse yolumuzu bizim yerimize belirlemeye kalkmasın.

 

Kimse kurumlarımızın yerine geçerek, Aleviliği devletin çizdiği sınırlar içerisinde yeniden tanımlamaya çalışmasın.

 

Devletin görevi; yurttaşlarının inancını yönetmek değil, herkesin inancını özgürce yaşayabilmesinin önündeki engelleri kaldırmaktır.

 

Bizim talebimiz ayrıcalık değildir.

 

İmtiyaz hiç değildir.

 

Talebimiz, eşit yurttaşlık hakkıdır.

 

Alevi toplumunun inancı ve erkânı konusunda söz sahibi olacak olanlar; ocaklarımız, pirlerimiz, analarımız, dedelerimiz, kurumlarımız ve canlarımızdır.

 

Çünkü Alevilikte yolun en temel kavramlarından biri rızalıktır.

 

Rızalığın olmadığı yerde, “sizin adınıza” denilerek oluşturulan hiçbir yapı, gerçek anlamda o toplumun iradesini temsil edemez.

 

Bu nedenle Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı konusunda da Alevi toplumunun ciddi itirazları bulunmaktadır.

 

Alevilerin önemli bir kesimi, inançlarının devlet eliyle şekillendirilmesine yönelik bu anlayışa rızalık göstermemektedir.

 

Asıl olan; Alevi toplumunun kendi inancını, kendi erkânını ve kendi kurumlarını özgürce yaşatabilmesidir.

 

Devlet, inançların üzerinde bir vesayet makamı olmamalıdır.

 

İnançlar arasında ayrım yapmamalıdır.

 

Bir inancı tanımlarken diğerini yok sayan anlayışlardan uzak durmalıdır.

 

Bugün yapılması gereken açıktır:

 

Cemevleri, Alevilerin ibadethanesi olarak tanınmalıdır.

 

İnanç özgürlüğü yalnızca sözlerde değil, hukukta ve yaşamın her alanında güvence altına alınmalıdır.

 

Eşit yurttaşlık, bir kesime verilen lütuf değil; bu ülkenin her yurttaşının doğuştan sahip olduğu temel bir hak olarak kabul edilmelidir.

 

Yolumuzun adı rızalık yoludur.

 

Bizim adımıza karar verilmesini değil, irademize saygı gösterilmesini istiyoruz.

 

Çünkü mesele yalnızca bir binanın ışığının yanması değildir.

 

Mesele, o ışığın altında yaşatılan inancın eşit ve özgür bir biçimde tanınmasıdır.

 

Ve talebimiz nettir:

 

CEMEVLERİ İBADETHANEMİZDİR!

 

EŞİT YURTTAŞLIK HAKKIMIZDIR!