VAH MALATYA…
Bir şehir düşünün…
Gece yarısı uykusunda yakalanmış.
Henüz rüyasındayken toprağın öfkesine teslim olmuş.
Bir anda…
Sesler kesilmiş.
Ocaklar sönmüş.
Evler değil, hayatlar yıkılmış.
Malatya o gece sadece binalarını kaybetmedi.
Komşusunu kaybetti.
Çocukluğunu kaybetti.
Hatıralarını, sokaklarını, türkü kokan akşamlarını kaybetti.
Şimdi o sokaklarda yürüyen herkesin gözünde aynı soru:
“Biz nereye aitiz artık?”
Çünkü bir şehir yıkılınca sadece taşlar dağılmaz.
İnsanların içindeki güven dağılır.
Yarınlara dair inancı dağılır.
Bir daha aynı kapıyı çalamayacağını bilmenin ağırlığı çöker omuzlarına.
Malatyalı o gün sadece evinden çıkmadı.
Kendi geçmişinden de çıktı.
Bir bavula sığdırdığı birkaç fotoğraf, birkaç kıyafet ve koca bir ömürle düştü yollara.
Arkasına bakamadı…
Çünkü baktığı yerde artık evi yoktu.
Kalanlar mı?
Onlar da enkazın ortasında tutunmaya çalıştı.
Her sabah aynı soruyla uyandılar:
“Bugün neyi yeniden kuracağız?”
Ama bazı şeyler yeniden yapılmıyor.
Bir annenin sesini, bir çocuğun kahkahasını, bir mahallenin sıcaklığını hiçbir vinç geri getiremiyor.
Bugün Malatya’nın sokaklarında dolaşan rüzgâr bile başka esiyor.
Her esişinde bir ah taşıyor.
Her yağmur, sanki toprağın değil insanların gözyaşı gibi düşüyor.
Ve en acısı şu:
Zaman geçiyor…
Hayat devam ediyor…
Ama acı yerinde duruyor.
Çünkü deprem bir gün oldu.
Ama yıkımı hâlâ sürüyor.
Bir şehir yeniden yapılabilir.
Daha sağlam binalar, daha geniş yollar kurulabilir.
Ama kaybedilen o ruh…
O “biz olma” hali…
Onu yeniden inşa etmek yıllar alır.
Malatya şimdi sadece bir şehir değil;
Bir ağıt…
Bir hatıra…
Bir yaradır.
Her yıkıntının içinden hâlâ aynı ses yükseliyor:
“Vah Malatya…
Vah benim güzel yurdum…
Vah Malatya…”
Unutamıyorum.
Unutmuyorum.
Unutmayacağım.
AHH... 6 Şubat/2023 MALATYA
Vah Malatya
Deprem vurdu, düştü dağlar,
Yandı bağlar, soldu çağlar,
Göçtü yuva, sessiz ağlar…
Vah Malatya, aman Malatya…
Yıkık taşın dili söyler,
Her bir ocağın ahı beyler,
Mazlum kalmaz, Hak’tan neyler…
Vah Malatya, aman Malatya…
Kültür irdi, nefes kesik,
Cahillik çöktü göğe asık,
Yiğit gitti, meydan çorak,
Vah Malatya, aman Malatya…
Bir gün gelir güller açar,
Hakka yürüyenler uçar,
Yıkık gönül yine göçer…
Var Malatya, dar Malatya…
Ali İhsanım der ki: “Düşme derde,
Hak’tan gelen başa geldi,
Kul sabretse devran döner…”
Kalk Malatya, dur Malatya…
