Arguvan’dan Bakınca: Cemre
Cemre geldi, düştü…
“Uyan!” dedi toprağa.
“Kalk! Kalk da başlasın yeni bahar…”
Anadolu’da yüzyıllardır anlatılır Cemre’nin hikâyesi. Önce havaya düşer, sonra suya, ardından toprağa… Her düşüşünde biraz daha ısınır dünya, biraz daha yaklaşır bahar.
Ama aslında Cemre sadece havayı, suyu, toprağı ısıtmaz. İnsanların yüreğine de dokunur. Çünkü Cemre; sevdanın bir parçası, umudun zerresi, hayatın katresi diye anılmıştır bu topraklarda.
Bu yıl keşke Cemre yalnız doğaya değil, insanın kalbine de düşse…
Isınsa gönüller…
Yumuşasa sözler…
Savaşlar olmasa…
Masumlar ölmeseydi…
Sen düş Cemre…
Havaya düş, suya düş, toprağa düş…
Ama en çok da kalplerimize düş.
Düş ki biz de tohumlar gibi umutlanalım.
Düş ki kuruyan umutlar yeniden yeşersin.
Düş ki kök salalım sevgiye, barışa, huzura…
Tohumlar, ağacın dalında filizlenmeyi bekleyen tomurcuklar, yeni doğumları bekleyen hayatlar… Yumurtadan çıkmaya çalışan kuş, toprağın altında filizlenmeye çalışan tohum… Hepsi baharın sesini bekler.
İşte o sesin adıdır Cemre.
Önce havayı ısıtır, sonra suyu…
Sonra toprağı…
Ve belki de en önemlisi; insanın içini…
Şimdi yeni ayın hilalinde bir dilek tutmak gerek belki de.
Cemre düşsün kalplerimize…
Ve ısıtsın bütün yürekleri.
Çünkü bahar sadece doğaya değil, insanın ruhuna da gelmeli.
