DOSTLUK VAR MI?
Bazen insan kendi kendine soruyor: “Şu fani dünyada gerçekten dostun var mı?”
Hayat yolunda her şey yerindeyken, işler yolunda giderken, cebinde üç beş kuruş, makamında biraz güç, etrafında da kalabalık varsa insan kendini yalnız hissetmiyor.
Cafcaflı koltuklarda otururken, sofralar kalabalıkken, telefonlar susmazken, herkes bir şekilde yanındaymış gibi geliyor.
Hatta insan kendi kendine teselli veriyor: “Yine de üç beş dostum var…”
Ama zaman geçtikçe, yaş ilerledikçe ve hayat insanı biraz daha sınadıkça o sayının düştüğünü üzülerek görüyorsun.
Çünkü dostluk, aynı masada oturmak değildir.
Dostluk, aynı yükü omuzlamaktır.
İyi günün dostu çok olur. Kazandığında seni alkışlayan, güldüğünde seninle gülen, yanında görünmek isteyen çok çıkar. Ama kötü gün kapıyı çaldığında, hastalık geldiğinde, bir cenaze olduğunda, darda kaldığında ya da sadece susup anlaşılmak istediğinde o kalabalık bir anda dağılır.
İşte o zaman anlarsın kimin dost, kimin yolcu olduğunu…
Bazıları sen düşünce uzaklaşır. Bazıları sessizce kaybolur. Bazıları da yıllarca aynı masada oturmuş olsa bile, bir gün gelir seni hiç tanımamış gibi davranır.
Ama bir de öyle insanlar vardır ki; aramasan da arar, anlatmasan da anlar, istemesen de yanında olur. Senin yükünü hafifletmeye çalışır. Sessizliğini bile okur.
Gerçek dostluk biraz da budur zaten.
İnsan yaş aldıkça dost sayısının azaldığını değil, gerçeğe dönüştüğünü görüyor. Belki üç beş kişi kalıyor ama o üç beş kişi bazen bir ömre bedel oluyor.
Çünkü dost dediğin; menfaat bitince gitmeyen, makam düşünce yüz çevirmeyen, kalabalık dağıldığında da yanında durandır.
Ve insan en çok da zor zamanlarda anlıyor: Dost çok değildir… Ama varsa, dünyanın en büyük zenginliğidir.
